Уйлаагүй ээ би зүгээр л дурлачихсан юм.
Унахдаа шүлэг болдог сэтгэл минь надаас тасарч байгаа нь энэ.
Гуниглаагүй ээ би зүгээр л санаа алдсан юм.
Гучин дөрвөн жил хургасан бодол минь хөвөрч одох нь энэ.
Харамсаагүй ээ би зүгээр л хүлээсэн юм.
Хариулт нь олдохгүй асуултанд ээрэгдээд сөхөрч орхисон нь энэ.
Ойлгоогүй ээ би чамайг юу хүсдэгийг чинь.
Огт өөр хэлээр шувууд жиргээд зүрхнээс чинь нисчихсэн нь тэр.
Өвс таслан эмхрээд өөртөө бийр хийлээ.
Өмнөөс минь анивчих оддыг хэлхэж чамдаа шүлэг тэрлэх гээд болсонгүй.
Үүлийг салхитай хамжиж дүрийг чинь тэнгэрт сийлэх гээд ч бүтсэнгүй.
Үгийг чинь олж сонсох үүнээс ч хэцүү бололтой.
Тайлж чадаагүй ээ би гомдлыг чинь.
Талд ургасан цэцэгсийг чи минь тоолчихсон байтал би огт анзаараагүй ээ.
Нарны цацрагийг тосож мөрөөдлөө чамдаа шивнэх гээд чадсангүй.
Надад хэлэх үгийг чинь зүүдэндээ сонсох гээд хүлээж тэссэнгүй.
Хайгаагүй ээ би чиний хайрыг зүрхнээс чинь.
Хатуу дарс хундгалаад цөхөрсөн өдөр надад огт байгаагүй ээ.
Саарал өнгөнд бүгд дургүй ч надад бодол шиг гэгээн санагддаг.
Санасан шүү гэсэн үг чинь магадгүй үнэн байсан ч би итгээгүй ээ.
Уншиж чадаагүй ээ би бодлыг чинь.
Утсанд минь ирсэн зурвасуудыг ч гүйцэд уншаагүй.
Ухаарахаасаа мартах нь надад илүү амар бололтой.
Уучлаарай гэж би хэлэхгүй ээ чамд.
Нээлттэй байсан чиний ертөнц надад хэдийнээ үүдээ хаачихсан.
Нэг л өдөр дурлачихсан шиг шаналал золгочихсон.
Дасчихна гэж санаагүйдээ сэтгэлийнхээ босгонд өөрөө бүдрэхэд
Даажиж одсон тэр догдлол надаас хэдийнээ нүүрээ буруулчихсан.
Магадгүй чи биш би чамаас зугтахдаа
Маш удаанаар хүний нутагт хоргодон хоцорсон нь энэ юм болов уу.
Х.Бадралмаа
