Гил хар гэзгээ шилсээр чи минь наддаа ирдэгсэн
Гэрийн чинээ хайраараа өлгийдөн бүүвэйлдэгсэн
Гэрэвших сэтгэлийн нандин утсыг цочоон байж
Гэнэтхэн ирж сэмхэн үүрээр буцдагсан
Хоёргүй сэтгэл минь ганцхан чамдаа гэчихээд
Хайрын мананд төөрүүлчихээд ханьдаа чи яардагсан
Халуу бутарсан хацараа цээжинд минь наачихаад
Хариу бүрийн үдшээр үрдээ чи буцдагсан
Алиман сартай үдшээр амрагын жаргалд мансуурахдаа
Аль хэдийн минийх байсан юм шиг хувцасаа чи тайчдаг
Ард чинь амьдрал буйг умартан би хайрлахад
Амсаад шаналах зөөлөн гуниг бодлоос минь дэрхийдэгсэн
Бусдаас далдуур амрагын цэнгэл мэдэрдэг шигээ
Бурханаас хүртэл нуугдаж хөнжилд минь шургадаг
Бүүвэйн дуу аялаж үүрээр хүүгээ аргаддагч
Буртаггүй залуу насанд минь онгон охин шиг аашилдаг
Гараас чинь хөтлөөд амьдралд өөд алхахгүй шүү дээ
Ганцхан шөнөөр л чи минийх юм шиг амрагладаг
Энэ шөнө сүүлийнх үү…эхнийх үү… хэн ч үл мэднэ
Энэ жаргал үүрдийнх биш гэдгийг харин хэн хэн маань мэднэ
Өнө мөнхийн орчлон бишээ бурамхан минь
Өлгийгөөс авс хүртэлх л зам юм шүү дээ
Өвлийн шөнө урт ч гэлээ ганцхан
Өрнийн шаргал наран мандахад алга болно
Нууц байж хань минь хэзээ ч болохгүй
Нүгэлгүй, зөвхөн баланд дурласан амраг минь
М. Батнайдвар
