Тамхиа асаах чамайг би харан бодлоо
Тайтгарч буй утаанд чинь гунигаа харлаа
Унасан үнс нь чиний минь урсах нулимс
Унтарсан иш нь миний урагдсан сэтгэл…
Газар хэвтэх тэр иш дурсамжийн хог
Гараа алдлан хэвтэх чиний бодлын зүүд
Хараар зурсан тэр зураг хайртай хүн чинь
Хажууд чинь суух би хайрын золиос…
Хүслээ нуун чи шүлэг тэрлэдэг байсан
Хүнийх болсон сэтгэлээ далдлан дуулдаг байсан
Хажуудаа байгаа намайг харан санаа алдахдаа
Халаглан чи нулимсаа нуун уйлдаг байсан…
Найзаар эхэлсэн тэр хайрын үнэн төрх
Надтай хамт яваа хэдэн зурвас цаас
Хүүхэд насных гэж орлуулан бодох гуниг
Хүсэлдээ дийлдсэн хөөрхий тэр нууцхан дурсамж…
Од харан суун дээвэрт хорогдох ганцаардал
Охин сэтгэл хөндөх эрийн хөлийн чимээ аяархан
Нартайд бус сартайд ханисах найзын эхлэл
Насан туршид дурсагдахгүй мартагдах харвасан од
Ядмагмах багын гэнэн бодол өрөвдөлтэй
Яруу найрагчид дурласан сэтгэл хөөрхийлөлтэй
Гэхдээ тэр сэтгэлд гуниг нь ховор байсан
Гэмтээж үл болох сайхан сэтгэл л байсан…
Ганцаардлаа орлуусан нууцынхаа төлөөсөнд
Гарцаагүй би хайртай гэж хэлэх болсон
Ганц ч удаа хэлж зүрхлээгүй чин үнэнийг чамд
Гарцаагүй тэр хайрын үгийг худал хэлсэн…
Худал дүрийг минь бурхан ямар өршөөх биш
Хуруу дарам сэтгэлийг ойрхон болгосон
Нөхөрлөл тэгээд хайр болсонд би буруутай
Нөхөж үл ирэх цаг хугацааг түр буцаалтай…
Санаашран чи уйлсан, гунисан, зүрхэндээ
Сайн харж чадаагүй тэр ганцаардлын нууцыг
Сул асгарсан гэзэг мөрийг чинь шүргэх үед
Сууж байсан намайг үнсэнгээ алдсан сандарсан…
Тэр л өдрөөс сэтгэл чинь гэгэлзсэн
Тэрүүхэндээ чи бас тээнэгэлзсэн
Учрал бүхэн хайр болохгүйг ойлгуулах гэж
Урамгүйхэн урдуур минь чи өөрийг хөтөлсөн…
Би ганцаардлаас өөрийгөө олж харсан
Чи өрөөл бусдаас өөрийгөө таниж авсан
Амьдралд би алдаанаасаа сурах болсон
Аминчхан дотроо чамд талархах болсон…
Арван зургаатай хавар цагийн хайрын эхлэл
Алдаа оноон дунд хүн болгосон эрх саран
Бодлоо гүйцээж чадамгүй хүний үрийг
Босоод ирэх хүчтэй болгосон тэр нөхөрлөл…
Нүүрнээс минь одоо гуниг харагдахгүй
Нүгэл хүртэл надад байхгүй болсон
Хиртээж үл болох биенд минь хүрээгүй
Сэвтээ нь үгүй чиний сэтгэл хүн болгосон…
Дуугаа хураасан өдөр бүхэн харамсалтай
Дутааж гэмээ нь нөхөрлөл өөрөө эмзэглэлтэй
Оргүй хоосон тэр хайрын үг эндүүрэлтэй
Одоо гэхдээ яалтай билээ эргүүлэгт амьдралыг…
Зөндөө олон мөрөөдөл чамтай хамт бүдгэрч
Зөрлөг замын төгсгөлд нөхөрлөл өөрөө замхарч
Нар хаяарч жаргах тэр л агшин бидний
Насан туршид дурсагдахгүй үл мартагдах
Найзын эхлэлийг санагдуулна гуниглуулна…
Найдаж явах ёстой хэн нэгнээ амьдад нь
Нартаас арай түрүүлж сэтгэлдээ булшилна…
Санахыг хүсэхгүй тэр тавиландаа тэгээд
Сайн сайхныг хүсээд гартаа цэцэг барин сэтгэлдээ харуусна…
Өхөөрдөж хаяа дуудуулах тэр нэгэн нэрээ
Өөдөөс минь хэлээч гэж сэтгэлдээ л шивнэнэ
Харц тулгараад ч далдичих нүд нүднээсээ зугатаан
Харааж бас ерөөж чадахгүй цэг тависан нөхөрлөл…
Анддаа гээд шүлэглэж алдаж онож холбосон
Анхныхаа шүлгийн хариуд мөр үлдээх гэсэн
Тэвэр дүүрэн тэр олон дурсамжаас цөөлж
Тэгэсгээд таталсан хэдэн мөр хөөрхий…
Зурж өгдөг байсан зурганд чинь хайр эзгүйрч
Зузаан биш ч ногоон дэвтэрт үг цөөрч
Үүлэн чөлөөний нар хичнээн худал болохыг
Үлгэрлэж үзүүлэх гэж чи чимээгүй болсон…
Эхийн хайр ямар агууг тайлбарлан шүлэглэхдээ
Энэ л амьдралын хосын хайрыг үгүйсгэж бичсэн
Дурсамж дүүргэх амьдралд найзын тухай бичихдээ
Дуусгавар болгож цэг тависан би анзаарсан…
Хаалга түгжих гээд доошоо сууж байхад
Хажууханд нэгэн танил гар харагдсан
Эвхээд барисан тэр жижигхээн цаасанд
Эцсийн үгийг чи бичин сэтгэлээ шингээсэн байсан…
Нуугдаж олон уншихдаа би мишээж байсан
Нулимс бас нуугдаж мэгшиж байсан
Найз минь! гээд сүүлийн удаа би дуу алдсан
Найзаа! гэж чи эцсийн удаа бичсэн байсан…
Kана.Б
