Хүүхэд ахуй цагтаан би хүмүүс оддын зүгт нисээд явчихдаг гэдэгт итгэдэг байсан. Энэ бодлыг эмээ минь надад өгсөн юм. Эмээдээ би дуусашгүй олон асуулт тавьж тэр бүхэнд эмээ минь надад дуусашгүй баян хариултыг өгдөг байлаа. Эмээ бид хоёр ийнхүү хүүрнэнэ.
Ангилал: Утга зохиол
Тэр долоо хоногийг Даваа гаригаар төсөөлөж бодох болсоноор уджээ. Даваа гаригт бие сэтгэл, бодол санаа ямар байна, яг тэр хэмнэлээр тэр долоо хоног өнгөрч байгаа нь түүнд анзаарагдах болжээ.
Хайрыхаа төлөө тэмцээч гэж хажуудах найз минь зэмлэх юм
Хайртай л юм бол өөрийн болго гэж хатуу үг шивнэх юм
Хариугүй нялцгай амьтан биш, би түүнийг харахгүй амьдарч чадна
Хайргүй гэдгийг нь мэдсээр байж харин хамт байж чадахгүй
Зорчдоггүй зогсдог зам дээр
Залуу насаа барах нь ээ
Жаргадаггүй зовдог хорвоо дээр
Цөөхөн насаа үдэх нь ээ
Ринченгийн Чойном 1936 онд Хэнтий аймгийн Дархан суманд төржээ. 1946-1950 онд сумын бага сургуульд сурч төгссөн байна.
Чамаар бишгүй гуйлгалаа би
Чамд бишгүй тунирхлаа би
Чин үгээ хэлэхгүй байж
Чамайг ханатлаа зовоолоо би
Шөнө дундаас хойш гэнэт аадар бороо орж, байн байн хурц цахилгаан цахилан тэнгэр нижигнэж саяхан баригдаж торонд орсон бүргэд шиг уурласан байгаль сүртэй ч аймшигтай ч байв.
Ер нь тэгээд унаад явъя гэсэн бол үнэндээ надад бариад өгөх мэдэлгүй байсан шүү дээ. Аав минь наадмын хүнс гэж Сүрэн бид хоёрт нэг нэг төгрөг өгөв. За ингээд бид гурав шинэ дээл өмсөж, сайхан морь унаад наадам руу явахад энэ хэвээрээ ертөнцийн хязгаарт ч хүрч чадмаар санагдаж билээ.
Хаа сайгүй бухимдал
Хий хоосон хэнхэгнэл
Хамар доор минь ядуучууд
Хогийн савнаас гуйлга гуйна
БямбынРинчен 1905 оны 12-р сарын 21-нд Сэлэнгэ аймгийн Бул Сарай гэдэг газар төржээ.