Зээргэнэт ногоон талын минь хазаар хүрэнтэж, таана шарлаад
Зэлний түйрэн пургиж унаганы дэл, адууны зүс дараад
Хэдэн дүү нар сургуульдаа буцаад, гэрийн дотор элин хулин
Хээ торго шиг шарлаг тал дээр манайх ганц гэрээрээ…
Алтан нарны амсар тосгуулан адуугаан хурааж зэлэн дээр ирэхэд
Аав маань гэрийн тэндээс хазаар барьсаар ирж яваа нь нүдэнд үзэгдээд
Аргалын утаатай өөжин цагаан гэрийнхээ гадаа
Аарц шахаж буй ижий минь дүр улам тодроод… улам л тодроод
Омголтсон нуурын мандлыг олойртуулж ирээд ниссэн ганц ангир
Одоо бараг буцах шувуудын сүүлчийнх биз хачин гунигтай ганганаад
Мал сурах нэрээр айраг цагаа эргүүлэн
Манай танайгүй бууж мордож явдаг хүмүүс хүртэл цөөрөөд
Элин хулин оргиж сэтгэл доноголзсон ийм намрыг
Ээжгүй хүн цээжин дундуураа нэвт туучуулахад хэцүү санагдаад
Долингоширсон хэдэн ингэ ирж өгөхгүй мөртлөө холоос буйлах нь
Дотоод сэтгэлийг урж байгаа юм шиг улам энэлэнтэй сонсогдоод
Нараа дагаж эргэсэн буруу зүгийн салхи
Нимгэн тэрлэгний цаанаас хавирга нэвт сэнгэнээд
Зоргол шар намар ингээд л дахиад ирнэ гэхээс
Зориг зүрх үхэж, хал авмаар бодогдоод
Хатуужил зовлон туулж үзээгүй эрх танхил сэтгэл гэдэг
Халаа сэлгээтэй орчлонгийн хариг намарт сөхөрдөг юм байна
Сэтгэл жиндээлгүй өсгөсөн ижийтэй үеийнхээ намрыг харин
Сэрүүн хүйтэн байсныг нь мэдээ нь үгүй явсан юм байна. БИ
Д.Нацагдоржийн шагналт яруу найрагч П.Нямлхагва
www.URLAG.mn
