Хорол тоонон дор аргал түлсэн нүүдэлчний
Хойморт мандсан нарыг
Дагаж өссөн юм болохоор
Хомоол үнэртсэн тостой бор Монголдоо
Хийморийн гэгээн дарцаг шиг
Дэрвэж өссөн юм болохоор
Гунигийн саарал мананд
Бүдчиж явахын цагт
Нутгийн хөх уулс нь
Салхиараа аргаддаг болохоор
Гурван усны нэрмэлд
Халамцаж явахын цагт
Нулимст хөх уулс нь
Жавраараа алгаддаг болохоор
Өвгөдийнхөө сүнстэй
Эх нутагтаа эзэн нь би гэж
Өвчүү юүгээн дэлдэн
Омгорхохгүй яах юм
Өнчин ганцхан чулууг нь
Бүтэн байлгахын төлөө
Үхэж би чадна гэж
Онгирохгүй яах юм
Миний Монголоос өөр
Ширэн зодогны
Ширээсийг тасалж хэн чадах юм
Шимийн нэрмэлд халамцчихаад
Уртын шуранхайг хэн аялж чадах юм
Мойног муу ижийгээс минь өөр
Надад шүтээн хэн байх юм
Монголжингоогоос минь өөр
Намайг хэн дурлуулж чадах юм
Дэлхийд хаана гэмээнэ
Миний Монгол нутгийн
Дэрэвгэр хархан нүдтэй
Зураг охид байна уу, үзээд өгье
Дэргэж гарах аялгуунд нь
Ингэн тэмээ ч уйлдаг
Дэндүү яруухан эгшигтэй
Хуур гэж байна уу, сонсоод өгье
Арван галавын тэртээгээс бие биеэ хөнөөж
Аль ч улс гүрний авахсан гэж шунадаг
Алттай чулуугаар чинь би бага байхдаа
Аараг толгодынхоо энгэрт
Гэр барьж тоглодог байлаа
Гаансны бохь шиг амьдралд
Зоргоор нь явахгүй юм бол
Гал юугаа манасан энэ нутагтаа
Дураар нэг жаргахгүй юм бол
Суугаа бус зогсоо нөгчдөг
Өвгөдийнхөө удам нь би гэж
Судсандаа чонын цустай
Хийморлог түмний үр нь би гэж
Магтаал зэмлэл хоёрт нь
Буяныг нь даах хүү нь би гэж
Марал гурван оддын дор
Цээжээ дэлдээд яах юм
Бүлээн судсаар минь цус урсдаггүй юм
Бөртэ чоно шиг шогшиж явдаг юм
Голт зүрхэнд минь өс хурдаггүй юм
Гоо марал зогсож байдаг юм
Оосор бүчгүй энэ орчлонд би
Омгорхож амьдрахгүй яах юм
Долоон бурхны дор би
Домгорхож гайхуулахгүй яах юм
Морин туурайнд цэцэг нь бүтэн үлддэг
Монголоороо бид бардамнахгүй яах юм.
Ж.Мөнхбат (2005 оны "Болор цом" наадмын тэргүүн байрын шагналт яруу найрагч. Дөтгөөр байр)
