Хүлээж чи шаналсан, худлаа би амласан.
Өнгийн дэлбээ чинь анх унахад анзаараагүй,
Өдрийн халуунд нөмөр болоогүй, өөдгүй нэгэн.
Хожимдож ухаарсан ухаангүй гэнэн.
Үзэсгэлэн төгөлдрийг чинь бүгд мэднэ.
Эмзэг дэлбээг чинь тэд зөөлөн тэмтрэнэ.
Өргөстэй биеийг чинь би тэврэнэ.
Өвдөлт би үл мэдрэнэ.
Шаналсан төрхийг чинь тэд анзаарч.
Шархалсан зүрхийг чинь тэр анагааж.
Бороо би орно. Хожимдож.
Дороо чи нуугдана. Хумигдаж.
Шүхэртэй тэр зогсоно. Дэргэд чинь.
Шуудхан би зогсоно. Гэмшил минь.
Тэнгэр цэлмэнэ.
Солонго татна.
Дэлбээгээ чи нээнэ.
Сүүлчийн дусал бороо, сүүлчийн дусал нулимс.
Жаргал одоо чинийх, тамлал харин минийх.
Цорын ганц, чи, цорын ганц.
Чи урьхан цэцэг, би урьтсан цас.
Зөөлөн би будрана.
Цөхрөн чи гутрана.
Халуунаар хайрлахыг хүссэн, үнэндээ.
Хүйтнээр хайрсан, гэхдээ.
Бээрсэн биеийг чинь тэд тэвэрч.
Даарсан сэтгэлийг чинь тэр тэвэрч.
Ялдамхан агаад янагхан
Ягаахан уруул – дэлбээг
Ядаж нэг илбэхсэн.
Яагаад ч одоо чадахгүй.
Онгон зэрлэг цэцэг байсан.
Онцгой нэгэн бэлэг байсан.
Одоо чи хэн нэгний эзэмшил болж.
Онцгүй бүхнээс хол эзэмшил олж.
Цонхны дэргэд өдөржин, шөнөжин
Цоргоны ус шимтэнэ.
Цас хайлахыг ширтэнэ.
Хавар удахгүй ирнэ.
Тэр үед би явна. Эргэж ирэхгүй.
Цорын ганц, чи, цорын ганц.
Амьдралын нэг хором.
Нэг хормын амьдрал.
Чиний хувьд би ороод өнгөрсөн бороо.
Хайлаад урссан цас.
Миний хувьд чи цорын ганц.
www.URLAG.mn
