Д. Цэцэнбилэг : Ижилхэн…

Ургаж хагдардаг цэцэгстэй бид даанч ижил
Үерлэж ширгэдэг голтой бид дэндүү адил
Угтаа бид байгалиасаа төрөөд
Унаж эцэст нь байгальдаа л уусдаг байна
Өдөлж гүйцээд шувуу тэнгэртээ дэвдэг
Өтөлж дуусаад бид хорвоогоос хальдаг
Илжирч зөөлрөөд модод хөрсөндөө шингэдэг
Итгэж дуусаад бид зүрхэндээ бөхдөг байна
Урилгагүй ирээд урилгагүй буцдаг
Уудам хорвоогийн эс нь болж
Унтаж сэрэхийн утсан дэнсэн дээр
Уруудаж өгссөөр насаа элээдэг байна
Тэмцэл ялагдлын олсон гүүрэн дээр
Тэмжцэж ядан бид савлахдаа
Тэнгэрт тулж эсвэл газарт унасаар
Түр зуурын амьдралаас хагацаж оддог байна
Бороо орж л байг
Бодлыг чинь услаад чи ухаан сууна
Зөрөг замыг далдалсан навчис
Цагаа болохоор хийсээд л явчихна
Бид усны дуслууд
Бид нэгдвэл далай болж, бид бутарвал ууршиж дэгдэнэ
Бид Модны навчис
Бид дэлгэрвэл ой болж, бид ганцаардвал тасарч гандана

– See more at: http://www.biirbeh.mn/index.php?sel=content&f=author&aut_id=125#sthash.rAdT2JPk.dpuf