Увай хээ…
Суурал сулбар сундарийгий голтой гэвэл лоо
Таван /ээ/ хумст, тал /уу/ тав /уу/ сээрүү дээр ээ
Чингэл хайрхан чийр болортож л байдаг
Арван /ээ/ гурван Алтай
Гучин гурван оргилтой юу
Далан долоон үеүтэй юү
Суунаг улаан ам /уу/ тай гэвэл
Ийм л /ээ/ учир түүх нь бүрдэгсэн
Ачит хан буурал нутаг
Арван гурван Алтай нутаг минь миний билээ дээ.
Өглөө жингээр униартаж л байдаг
Өдөр дундаа суунаглаж л байдаг гэвэл ло
Үеийн үед өн тарган байдаг
Өргөн өндөр хүдэр баяхан буурал
Алтай хангай хоёр минь билээ дээ…
Ийм л эзэн баяхан буурал
Алтай хангай хоёр
Дүүрэн дүнхийн цэнхэртээд л
Дүрхэрч мануурч униартаж л байдаг гэвэл ло
Настан /ээ/ залуу ялгалгүй
Найрнээ наадамдаа ташуураад
Өнчин хүний өрийг өвтгөж
Өвгөн хүний нойрыг хулжааж
Өдөр шөнөгүй өглөө орой
Дөрвөн цагийн цэнгэл болон шуугилдав дов дов гэв гэв гэнээ лоо
Арвин /ээ/ уужим их тал дурайж л байдаг
Аршаан булгийн ус нь булгилж байдаг гэвэл ло
Ангирын галуу шувуу ганганалдаж л байдаг
Арц л сайхан мод нь сагсайлдаж байдаг
Арын харгай мод нь хүрийж л байдаг гэвэл /ээ/
Агь /аа/ гийн шарилж өвс нь шарлаж цэнхэртэж байдаг
Арвин /ээ/ уужим баяхан буурал
Алтай Хангай хоёр минь билээ.
Шилийн цасан хайлан шимээ тэтгэн урсаж л байдаг
Шингэн дуутай хөхөө шувуу шилээ даган донгодож л байдаг
Шимтэйхэн тэжээлтэйхэн баяхан буурал
Алтай Хангай хоёр минь билээ.
Арав /нээ/ гурван Алтай уулын орой дээр нь
Аргал янгир дүүхэлдэж л байдаг гэвэл лоо
Өвөр талын ууланд
Үнэг хярс нь хөөцөлдөж л байдаг
Болжимын сайхан тохойнуудад нь
Булган суусар солбилдож явдаг
Үнэхээрийн сонин сайхан гоёхон буурал
Алтай Хангай хоёр минь билээ.
Суунайн өндөр нуруу дүнхийж л байдаг
Шөрөвгөр улаан ямаа шилээ дамжин
Шөргөөлдөж л явдаг гэвэл ээ
Хаадайн өндөр Тоомойн Торзол нуруу дүнхийж л байдаг
Халиун харлаг тэх нь
Хадаа дамжин харгилдаж л явдаг гэвэл ээ
Хайрын тэжээлтэйхэн үнэхээр сонихон баяхан буурал
Алтай хангай хоёр минь билээ.
