Би үеийнхээ хүүхдүүдээс намхан нуруутай гэдгээсээ ичихгүй.
Ээж минь намайг тээхдээ халуухан гараараа гаднаас минь илдэг байсан юм. Харин тэр халуухан гарыг нь амрааж ганц удаа шал угааж байгаагүйгээсээ ичиж байна.
Би давхраатай алаг биш харин онигор жижигхэн нүдтэй гэдгээсээ ичихгүй ээ.
Ээж минь намайг төрүүлэхдээ энэ дэлхийн сайхан бүхнийг тод харах хараатай төрүүлсэн юм. Харин би нүдээ хичээл номондоо биш хэнд ч хэрэггүй видео тоглоомонд зориулж байсандаа ичиж байна.
Би мойног арван хуруунаасаа ичихгүй ээ.
Ээж минь намайг төрүүлэхдээ хөл гарын минь жижигхээн хуруунуудыг харж өхөөрдөн үнсдэг байсан юм. Харин би энэ гараа ажил хөдөлмөрт зориулалгүй залхуурдгаасаа ичиж байна.
Би жижигхэн хавчиг толгойноосоо ичихгүй ээ.
Ээж минь духан дээр минь үнэрлэхдээ нүдэнд нь хайр гэрэлтдэг байсан юм. Харин би толгойгоо эрдэм мэдлэгт биш ихэрхэж бардамнахад зориулж байсандаа ичиж байна.
Бөгтөр хүзүүнээсээ, бүдүүн хоолойноосоо, би ичихгүй ээ.
Яагаад гэвэл тэр чинь би
Ээж минь намайг төрүүлэхэд эх дэлхий, алтан нартайгаа цуг баярлан угтсан болохоор би өөрөөсөө ичдэггүй.
Гэхдээ би хэнийг ч боддоггүй тас хар сэтгэлээсээ, үгээгүй ядуу тархинаасаа, дорой бэртэгчин байдлаасаа ичдэг.
Би худалдаж аваад уншаагүй номнуудаасаа, шүүгээ дүүрэн зохидоггүй хувцаснуудаасаа, бэлддэггүй мөртлөө онц авдаг шалгалтнуудаасаа их ичдэг.
www.URLAG.mn
