Үлээгээд өнгөрөх салхинд даашинзны минь хормой сөхөгдөхгүй
Үнсээд л одох уруулд сэтгэлийн минь жолоо алдрахгүй
Хайртай гэсэн үгэнд хаширсан зүрх минь итгэхгүй
Уучлаарай гэсэн үгэнд унтарсан итгэл минь сэргэхгүй ээ
Зүсрэн орох бороонд ганцаар алхахдаа гуниглахгүй
Зүггүйтэн ирмэх харцанд бодол ээдүүлэн санаашрахгүй
Орхиод одсон нэгнийг санаж сэтгэлээ чилээхгүй
Орчлонд,бүсгүй заяанд төрсөндөө өөртөө бардам алхдаг аа би
Бүсгүй хүн гунддаггүй юмаа
Бүтэн хайр нь дундардаггүй юмаа…
Г. Болормаа
