Завхан аймгийн музейн угсаатны зүйн танхимд XIX зуунаас XX зууны эхэн үе хүртэл хэрэглэгдэж байсан модон хувин, цацлыг хамтатган дэглэн дэлгэн үзүүлдэг.
Энэхүү агар хувин, цацлын хамт 1950-иад онд үзмэр цуглуулгаар музейд иржээ.
Нүүдэлчин монголчууд эрт үеэс арьс шир, мод, зэс, гууль ашиглан ахуйн хэрэгцээндээ ашиглах сав суулгыг өөрсдийн гараар урлаж байсан түүхтэй. Агар модоор хийсэн хувинг ихэвчлэн сааль саахдаа ашигладаг. Ингэхдээ эхлээд бага зэргийн сүү дусааж саальд гардаг уламжлал байжээ. Энэ ёс сартуул, хотгойдуудын дунд өдгөө ч бий.
Хуурай саванд юм хийвэл худал гүжирт унана гэсэн цээртэй холбоотой хэмээдэг. Газар дэлхийд дээж өргөхөд зориулан хийсэн есөн нүх бүхий модонцацал нь 9 нүд гаргаж, бариулан дээр найман тахил сийлбэр гаргасан. Сийлбэрийг маш гоёмсгоор гаргаж урласан бүтээл юм.
Цаг улирал дулаарч цас мөс хайлах хаврын эхээр мал сүрэг төллөн суү цагаан идээ элбэгтэй байхыг билэгдэн саасан сүүний дээжийг тэнгэр, газар орчны уул усанд өргөн цацал өргөх ёс үйлддэг байсан түүхтэй.
Цацал өргөх ёс нь эрт цагаас Монголчуудын өвөрмөц нэгэн зан үйл юм. Цацал цацах ёс, цацалын шүлэг нь таван хошуу малын аль нэгнийн төллөх цаг хугацааг сааль сааж эхлэх үетэй холбогдсон байдаг. Энэ зан үйлийг үйлдэхэд нүдсэн арцаар гэртээ сан тавьж нүдээгүй арцыг агитай хольж өрөм цөцгий зэрэг идээний дээжээр найруулан багсарч хотынхоо баруун хойно буюу эсвэл дөрвөн талд уугиулан их сан тавина.
Ингээд ууган төлийн эхээс саасан сүүг агар хувинд хийж ивээл жилтэй хоёр эмэгтэй хүний нэг нь зүүн гар талд хувинтай сүүгээ барин нөгөө нь цацлын модон халбагаар сүүнээс авч ерэн есөн тэнгэр, далан долоон этүгэн эзэн, орчны уул усанд өргөн цацал цацна. Ингэхдээ уг зан үйлийг гэр малын хотыг нар зөв тойрон явж гүйцэтгэнэ. Энэ үед цацлын шүлэг хэлдэг ёстой байжээ.
